Vier mooie vragen

Vier mooie vragen om aan anderen te stellen. Ik kreeg ze als voorbereiding voor een workshop toegestuurd, om ze te stellen aan vier mensen:

Wat zie jij als mijn grootste talent?
Wat denk je dat ik de hele dag het liefst zou doen?
Hoe denk je dat ik professioneel het best tot mijn recht kom?
Welk talent onderschat ik van mezelf?

Het mooie van deze vragen is, dat ze mensen op een leuke manier naar jouw positieve kanten laten kijken. Ik was ontroerd hoeveel zorg mensen hadden besteed aan hun antwoorden. Nu ben ik zelf niet iemand die makkelijk om feedback vraagt of feedback geeft.

Mij is ooit geleerd dat ik “mezelf” moet zijn. En me niet te druk moet maken over wat anderen van me vinden. Een heel mooi advies. Met een wat minder mooie invulling van mijn kant. Als anderen met hun kritiek of ongevraagde adviezen kwamen, trok ik bij voorbaat al een zuur gezicht. Wat me de naam opleverde dat ik niet tegen kritiek kon.

En zelf vond ik ook nog eens dat ik anderen niets negatiefs mocht zeggen of zelfs maar vragen iets voor mij te doen. Zij moesten immers ook gewoon zichzelf kunnen zijn.

Ik kon het ook allemaal zelf wel. Ik las boeken en hoopte daar mezelf te vinden. Want jezelf zijn dat is nogal een opgaaf. Maar op een gegeven moment had ik de indruk dat ik wel wist wat ik aan mezelf had, inclusief de verassingen die ik mezelf soms bezorgde, door anders te zijn en reageren dan dat ik “normaal” deed. Zo was ik nu eenmaal. Maar anderen, nee ik had geen idee wat ik met hun aan moest. Ze deden nooit wat ik verwachtte. Ik had het gevoel dat ik een productiefout had, iets waardoor ik mistte van “hoe het hoort”. Ik had geen idee hoe het hoorde. En nog steeds, doe ik maar wat. Ik heb het gevoel dat anderen wel weten “hoe het hoort”.

Ik geloof absoluut in een collectief geheugen. Ik “weet” ook soms dingen, waarvan ik me afvraag hoe weet ik dat? Maar ik weet het. Alleen niet “hoe het hoort”. Wanneer word je boos op iemand? Hoe reageer ik als iemand op mijn tenen staat? Wat doe ik als iemand mij in de weg loopt? Mijn ex werd er boos van. Hij hield van mij, omdat ik zo lief was. Maar haatte het als ik net zo lief was tegen willekeurige vreemden op straat, die in zijn ogen, niet het beste met me voor hadden. Geïrriteerd zei hij eens, jij zegt nog sorry als iemand op jouw tenen staat. Tja, had ik toch niet zo in de weg moeten gaan staan?

Terug komend op die vier vragen. Mijn vriend vroeg ik ook die vragen te beantwoorden. En ik zag dat hij dat wel wilde, maar ik zag ook dat hij er zich opgelaten door voelde. Zeggen doe maar niet dan, leek ook onaardig. En ik wilde ook graag dat hij ze wel beantwoordde.
Uiteindelijk vond ik de oplossing. Dat ik van drie mensen de antwoorden had, maakte ik er een meerkeuze vraag van. “Welk van deze antwoorden vind jij het beste bij mij passen?”, vroeg ik hem. En daar kon hij prima mee uit de voeten. En zo kreeg ik ook mooie antwoorden van hem.

Dat brengt me op dat zinnetje, wat laatst op facebook voorbij kwam:
Wordt niet boos op mensen omdat je teveel van ze verwacht hebt. Vergeef hun en jezelf dat je teveel verwachtte.

Want hoe vaak doen we dat niet, teveel van onszelf en van anderen verwachten? Wat de één weet, weet de ander niet. Wat de één kan, kan de ander niet. En omdat we onszelf als referentie kader hebben, weten we nooit echt wat de ander “weet” of “kan”. Misschien doen die ook maar wat? Net als jij en ik…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.