Wat doe jij allemaal om in een confectiemaatje te passen?
Ik ben boos.
Mijn voet wordt straks ‘smaller gemaakt’, zodat ik weer in gewone schoenen pas. Een stukje van mij wordt “afgehakt” tot de norm. Het raakt een oud verhaal: hoe vaak heb ik mezelf kleiner gemaakt om in iemands malletje te passen?
Schoenen
Als kind was er nooit keuze. Eén paar, lelijk, maar in mijn maat. Later koos ik zelf, maar de norm koos mee. Smalle neuzen, smalle leest. Jarenlang liep ik letterlijk in een vorm die niet voor mij bedoeld was. De bult is nu echt; de pijn is echt. Ik kan al jaren geen gewone schoenen aan. Portugese slofjes redden me. Dansen doet na twee uur pijn.
Bh’s.
Hetzelfde verhaal. Maten die niet bestaan, modellen die niet kloppen. En als er dan één past, is hij vaak lelijk. Dus dan maar een grotere maat en de schaar erin.
Relaties.
Het malletje bestaat niet alleen uit leer en beugelstaal. Het zit ook in verwachtingen: droomvrouw, droommoeder, droomwerknemer. Ik ben vaker het malletje gaan dienen dan mezelf. Tot ik merkte: wat niet paste, werd er figuurlijk afgehakt. En wie blijf je dan over?
Opereren en kiezen.
Deze operatie wordt geen gevecht tegen de norm, maar een keuze voor mijn lijf. Niet omdat ik moet passen in de confectie. Maar ik wil weer kunnen lopen zonder natte voeten te krijgen als het regent en dansen zonder pijn.
Herken jij dit?
Dat je ergens buigt, schuift, aarzelt… om maar binnen de lijntjes te vallen? En welke slimme manieren heb jij gevonden om jezelf trouw te blijven in een wereld die zo graag naar confectie grijpt?
Ik ben nieuwsgierig, mailme@mailevelien.nl
← Wat is dat toch met eigen wijsheid?
Voor iedereen is werkgeluk wat anders. Wat maakt jou werkgelukkig?
