Praten wordt mateloos overschat
Dat denk ik regelmatig
Niet omdat ik vind dat we onze mond moeten houden. Integendeel. Maar we lijken soms te geloven dat als mensen maar genoeg communiceren, relaties vanzelf beter worden.
En hoe langer ik erover nadenk, hoe minder ik daarvan overtuigd ben.
Want vóór ik jou kan vertellen wat ik nodig heb, moet ik het zelf eerst weten.
Dat klinkt gemakkelijker dan het is.
Soms denk ik dat ik iets nodig heb en ontdek ik pas jaren later dat het over iets anders ging. Ik dacht misschien dat ik samen op vakantie wilde. Natuurlijk wilde ik dat ook. Maar misschien zat daaronder iets veel groters: zie jij mij eigenlijk in jouw toekomst? Maak jij plannen waarin ik voorkom?
En dan moet ik dat vervolgens ook nog zó vertellen dat jij ongeveer hoort wat ik bedoel.
Ook dat blijkt geen vanzelfsprekendheid.
Ik heb inmiddels meer dan eens ontdekt dat ik er heilig van overtuigd was dat ik iets verteld had, terwijl het volledige gesprek kennelijk alleen in mijn eigen hoofd had plaatsgevonden.
Andersom gebeurt het ook. Iemand vertelt iets en ik hoor er iets in wat helemaal niet gezegd is. Niet omdat ik slecht luister, maar omdat mensen voortdurend betekenis toevoegen. We luisteren met alles wat we al weten, vrezen, hopen en hebben meegemaakt.
Misschien is dat wel waarom misverstanden in films en series soms zo irritant herkenbaar zijn. Als kijker weten we alles. We hebben hem tegen zijn broer horen zeggen dat hij van haar houdt en haar tegen haar vriendin horen zeggen dat ze op hem wacht.
En ondertussen denken we:
Praat. In godsnaam. Met elkaar.
Maar de personages weten niet wat wij weten. In het echte leven zijn wij die personages. En zelfs als we eindelijk praten, zijn we er nog niet.
Want wat bedoel jij eigenlijk wanneer je zegt dat je een relatie wilt?
Exclusiviteit?
Vrijheid?
Samen plannen maken?
Seksuele intimiteit?
Een eigen leven houden?
Er zijn wanneer het moeilijk wordt?
Elkaar kiezen?
We gebruiken hetzelfde woord en kunnen ondertussen naar behoorlijk verschillende levens verlangen.
Misschien is goede communicatie daarom minder vaak:
“Ik heb het toch duidelijk gezegd?”
En vaker:
“Wat heb jij mij eigenlijk horen zeggen?”
Of:
“Wat betekent dat woord voor jou?”
En dan komt misschien het moeilijkste. Stel dat we elkaar uiteindelijk wél goed begrijpen.
En jouw antwoord niet het antwoord is waarop ik hoopte.
Dan is de volgende vraag misschien niet meer wat jij bedoelt. Maar wat ik ermee wil.
Misschien begint daar wel een heel ander gesprek. Niet meer met jou, maar met mezelf.
Zie ook: een vragenlijst voor twee
Het er eens over hebben? Mail me mailme@mailevelien.nl of app me 0627249972
← Intimiteit → Welke aannames maak jij?
Voor iedereen is werkgeluk wat anders. Wat maakt jou werkgelukkig?
