Ik dacht altijd dat vertrouwen betekende dat je gelooft dat het goed komt. Dat er uiteindelijk een goede afloop wacht.
Maar hoe ouder ik word, hoe minder zeker ik daarvan ben.
Sommige mensen worden niet beter.
Sommige relaties houden op.
Sommige dromen komen niet uit.
En sommige verliezen draag je langer mee dan je ooit had gedacht.
Toch had iemand laatst een andere kijk op vertrouwen. Misschien, zei hij, heb je meer vertrouwen dan je denkt. Dat bleef hangen.
Want als ik terugkijk op mijn leven, zie ik niet iemand die erop vertrouwt dat alles goed komt.
Ik zie iemand die, soms aarzelend en soms met vallen en opstaan, telkens weer een manier vond om verder te leven.
Om lief te hebben.
Om nieuwsgierig te blijven.
Om betekenis te zoeken.
Misschien is vertrouwen soms veel eenvoudiger dan ik dacht. Misschien is vertrouwen niet herkenbaar als vertrouwen, omdat het eruitziet als gewoon doorgaan met leven.
Ondanks alles wat je inmiddels weet.
