Deel 2: Wie ben ik?

Een stukje van hoe mijn leven liep..

Ik was 22 en stond met twee feloranje koffers naar een trap in het station van Madrid te staren. Hoe kon ik naar beneden gaan zonder te vallen? Een keurige heer zag me staren. En vroeg of ik hulp nodig had. Oh ja, ik had absoluut hulp nodig. En die kreeg ik. Al was het nog steeds een klus, de koffers kwamen onder aan de trap..

Na een turbulente vakantie in Madrid keerde ik terug naar de man met wie ik de afgelopen vier jaar had samengewoond. Hij was niet blij met mijn verhaal. Hij vond het niet leuk dat ik een ander kuste en de liefde bedreef met een mooie Spaanse man. Ik was net afgestudeerd en werkte als etaleur. Niet de droombaan die ik wilde. Maar mijn ouders veilige keuze. Als klein kind wilde ik eerst ballerina worden en later modeontwerpster. En nu stond ik daar in Madrid als etaleur. Een tas vol verwachtingen. En alles wat ik had in twee oranje koffers.

In een tijd zonder mobiele telefoon, met moeilijke, dure telefoonverbindingen met het buitenland, was mijn komst niet verwacht. Mijn vriendin had haar extra kamers aan twee andere meisjes verhuurd en ik mocht een paar dagen op de bank in haar woonkamer slapen. De man die mij die mooie liefdesbrieven schreef was ook niet voorbereid op mijn spontane komst.

Toch ging hij met mij op pad om met mij en voor mij werk te zoeken. Dat vond ik bij een dame die drie modewinkels had en haar eigen kledingproductielijn. Ze huurde me in en plaatste me tussen de dames die de stoffen sneden en de patronen maakten. Ik vond het allemaal buitengewoon interessant en keek mijn ogen uit. Ik werd met een stapel typepapier achter een half verrot bureau gezet en moest tekenen en ontwerpen. Ik weet niet hoe mijn Spaanse vriend mij heeft “verkocht”. Maar de verwachtingen waren hooggespannen. De eigenaresse nam me mee naar al haar winkels, waar ik als etaleuse aan de slag mocht. Ze sprak geen Engels en ik sprak geen Spaans. Maar ik begreep haar en zij begreep mij.

Nu ik terugkijk bewonder ik mijn lef. Ik deed het gewoon, mijn hart achterna. Mijn Spaanse vriend vond wel dat ik exotisch en mooi was. maar wilde me niet aan zijn ouders voorstellen. Daar was ik gewoon te vreemd voor. Jaren later kwam ik die dame tegen op een modebeurs in Parijs. Het was een warm weerzien. Er zijn mensen die je nooit vergeet. Zij is er één van.

Exotische en mooi

Door naar Hoe gaat dat? of verder lezen:

Terug in Nederland zette ik mijn zoektocht naar geluk en liefde voort. Werken, creëren, reizen, onderzoeken. Na een derde poging werd ik toegelaten tot de Rietveld Academie. Op de modeafdeling werden slechts 7 mensen per jaar toegelaten. Uiteindelijk was ik een van hen. In het derde jaar moest ik helpen met de toelatingsexamens. En de leraar die mij toen uiteindelijk had toegelaten, wist dat er nog één zou komen, zo één als ik. Het was een jongen en hij leek de Academie niet nodig te hebben, hij had geweldig werk en leek klaar voor het echte werk in de echte wereld. De leraar zei “Zo was het ook met jou, toen je hier verscheen …”

Hij bevestigde dat ik klaar was om mijn droombaan te vinden. En die vond ik. In die jaren op weg naar de top ontmoette ik oudere, wijzere dames die me vertelden dat de modewereld geen concurrentie van geliefden en het echte leven tolereert. Ze waarschuwden me, wees voorzichtig, eindig later niet zoals ik. Zonder een kind of geliefden, achtervolgd door jonge ontwerpers met frisse nieuwe ideeën, die je van je troon willen stoten. En ik luisterde naar de verhalen. En leerde dat dat niet het pad was dat ik wilde gaan.

Ik koos er met heel mijn hart voor om mijn energie in mijn man, mijn kinderen, ons bedrijf te steken. En de strijd aan te gaan om een ​​solide thuis en een veilige onderkomen te creëren voor mijn dierbaren. Het was niet altijd makkelijk. In 2000 werd mijn man ontslagen, hij had de baan net. Mijn oudste dochter had het moeilijk op school omdat ze langzamer leerde lezen dan de rest. Ik zocht, las, sprak, schreef en deed er alles aan om mijn dierbaren gelukkig te maken. Ik vond een leraar in Lugano bij het Alphalearning Institute. We zijn er een week als gezin geweest. Het is een week die ik nooit zal vergeten. Vol leerzame, mooie en bijzondere momenten. De eenvoudige hotelkamer voor vier die we hadden geboekt werd door de lieve Hollandse dame bij de receptie omgeruild voor een ruime, luxe suite. De vierde dag nam de professor ons mee op reis langs alle mooie en luxe plekken, hij trakteerde ons op heerlijk eten en genoot van ons gezelschap en vooral van Danna, mijn oudste dochter. Wat had hij graag een dochter als Danna gehad, met haar vermogen om te begrijpen en snel te leren. Met haar heerlijk beweegbare brein. Hij vond ook dat mijn jongste dochter, mijn man en ik geweldige mensen waren. We zogen zijn informatie op als sponzen, we maakten het hem zo gemakkelijk om ons te leren wat hij ons te leren had. Hij zag dat we een enorme drive hadden. Jarenlang probeerde hij die drive in te zetten voor zijn bedrijf. Maar mijn man geloofde dat hij dat alleen maar deed omdat deze man, twintig jaar ouder dan ik, verliefd op mij was geworden. En van plan was me bij hem weg te halen.

Alphalearning met Sean Adam

Enkele zeer gelukkige jaren volgden, gekenmerkt door groei, verbeteringen en liefde. Mijn liefde was vooral gericht op mijn dochters. Ik wilde zo graag dat ze blije, complete, zelfredzame mensen werden. Ze waren op dat moment zo intens met mij verbonden.

Door naar Hoe gaat dat? of verder lezen:

Het was heerlijk om deze twee mooie liefdevolle meisjes om me heen te hebben. Om ze te kunnen koesteren en in de watten te leggen. Daar had de professor ons immers toestemming voor gegeven. Met zijn opmerking: “het kind met het meeste speelgoed wint”. Ik hoefde ze nooit te straffen. Ze waren zo gefocust op mij dat ze precies begrepen hoever ze konden gaan. Ik heb geprobeerd ze de weg te wijzen door positieve bekrachtiging. In de hoop dat ze betere en wijzere mensen worden dan ik.

Mijn jongste heeft een geweldig waarnemingsvermogen, ik heb mooie filosofische gesprekken met haar, al sinds ze klein is. Ze is iets meer op zichzelf, dan mijn oudste.

In de beginjaren had ik een soort lijntje met Danna, mijn oudste, waardoor we elkaar zonder woorden konden verstaan. Ze zette het lijntje uit toen ze vier jaar oud was. Misschien realiseerde ze zich toen dat dat niet de gebruikelijke manier van communiceren was. Dat ik haar later in een restaurant ‘water gaf’ omdat ze dat van mij vroeg, werd ze boos op me. Mam ik had het nog niet gevraagd. Ze deed alsof ik in haar hersenen had ingebroken. Danna is gericht op de buitenwereld, voelt gevoelens en verbindingen aan.

Helaas begonnen de jaloezie en angsten van mijn man zwaar op me te drukken. Op een dusdanige manier dat ik er bijna aan onderdoor ging. Het kasteel dat we bouwden werd een luchtkasteel. Geen fundament. De dreigementen en chantage om mij te verplichten te doen wat hij wilde, werden ondraaglijk. Ik heb lang nagedacht: kiezen op elkaar en door. Op de foto’s zag het er van de buitenkant misschien perfect uit. Het mooie huis, de mooie auto, de mooie kinderen, de mooie kleren, de leuke vakantiefoto’s. Volmaakt, een droom die uit was gekomen.

Maar hoeveel geld we ook hadden, het was altijd te weinig voor hem. Niets was ooit genoeg, hij wilde altijd meer. Uiteindelijk was ik uitgeput, uitgeput en moe van de eeuwige strijd. We hadden twee bedrijven, twee kinderen samen, veel schulden, veel spullen, geen pensioen opgebouwd. En dan zitten de meiden op de middelbare school, gaan steeds meer hun eigen weg en voelt het ineens alsof je eigenlijk niks hebt. Een felle ruzie met mijn man waarin hij voor het eerst in al die jaren zijn woede niet op mij richt, maar op de oudste. En ik stap in, verdedig haar. En de oudste zegt: mam, je maakt het alleen maar erger, ik handel het zelf wel af. Toen was het klaar. Het ging niet verder. Op een avond reed ik op de snelweg, met mijn voet stevig op het gaspedaal richting de betonnen brugpijler met maar één gedachte: zo wil ik niet verder. Een gedachte die ik al meer dan twee jaar elke ochtend had. Ik liet de auto uitrollen en nam de beslissing om te gaan. Beter een gescheiden moeder dan een dode moeder, was wat ik dacht.

Er volgde een hevige strijd. Een echt titanengevecht. Waar we allebei, mijn nu ex-man en ik kapot aan gingen. En de meisjes bleven zeker niet onbeschadigd. Gelukkig hebben zowel mijn ex als ik de meisjes kunnen laten weten dat we oneindig veel van ze houden. En we wilden allebei dat ze bij ons waren.

Ongelukkig

Ik vind het geweldig om te zien hoe loyaal mijn dochters aan ons beiden zijn. Sindsdien zijn er dertien jaar verstreken. Mijn ex, mijn dochters en ik eten meerdere keren per jaar samen en dat is leuk.

Mijn zoektocht is nog steeds naar liefde en geluk. Ik zoek geen geld of bezittingen. Ik heb gezien hoe je liefde en geluk kunt verspreiden door gewoon de aardigste vorm van jezelf te zijn. Je hoeft geen goeroe of weldoener te worden. Een goed voorbeeld hiervan zag ik een tijdje geleden in de supermarkt. Een jonge dame in een rolstoel. Ze vroeg de klant voor haar, een vader met twee jonge kinderen, of hij haar spullen op de band wilde zetten, de band was te ver voor haar. Wat de vader natuurlijk graag voor haar deed. Het mooie van haar was dat ze zich helemaal niet schaamde over haar behoefte aan hulp, maar gewoon met een vriendelijke glimlach naar die kinderen keek en de vader vriendelijk bedankte. De kleine meisjes straalden van trots en één van hen zei: ‘Wat lief pa dat je die dame helpt”.

Het leek alsof alle klanten die in de rij stonden even in een gouden licht stonden. Verguld door het mooie lieve gebaar dat deze dame maakte, door deze kinderen zo trots te maken op hun vader.

Het was een magisch moment.

Wanneer het creëren van een magisch moment zo natuurlijk kan zijn. Dan moet het mij toch ook lukken om een goochelaar te worden. Ik kan dit….

Door naar Hoe gaat dat?